Abnormaliteit

“Niet normaal maken, wat niet normaal is.” Woorden van onze Koning tijdens de herdenking op 4 mei jl.

Ik heb er deze week regelmatig aan terug gedacht. Want wat zal hier bedoeld zijn? Het ging in zijn rede o.a. over het zwijgen van veel Nederlanders bij het wegvoeren van medelanders. Een onderwerp dat bij voorkeur wordt verzwegen. Immers: het is altijd prettiger ‘de Duitsers’ de schuld te kunnen geven van de moord op miljoenen, dan te erkennen dat er velen waren in Nederland die het afvoeren van buren en kennissen stilzwijgend lieten gebeuren. Niet normaal.

Toch moest ik zelf meteen ook denken aan het moderne nieuwe normaal. Het normaal van anderhalve meter, handen wassen en niezen in je elleboog. Het normaal van opsluiten van oude mensen, thuis werken, kinderen op afstand. De hysterie in de media, ook een nieuw normaal. Het normaal van het opofferen van grondwettelijke vrijheden en rechten. Aan een premier, die dit nieuwe ‘normaal’ er bij zijn volk in praat.

Oké. Er waart een virus rond. Eentje waarvan nog niet veel bekend is. Eentje waarvan we de komende maanden zullen weten of het tot meer of minder doden lijdt dan een vervelende influenza-uitbraak. Uitkijken geblazen dus.

Maar is het nu plotseling ook ‘normaal’ dat het nooit meer gewoon ‘normaal’ wordt? Dat handen schudden, een knuffel, definitief abnormaal wordt? Dat het ‘normaal acceptabel’ wordt dat oude mensen in verpleeghuizen doodalleen dood mogen gaan? Dat je iedereen als een melaatse passeert? Dat je de TV niet aan kunt zetten of je wordt bestookt met ellende? Dat je land geregeerd wordt door virologen in plaats van je democratisch gekozen vertegenwoordigers?

Ik weet niet of de Koning hier ook op doelde, maar ik hoop het stiekem wel. Bij mij zal dat ‘nieuwe normaal’ er nooit ingaan. Nooit.

Geplaatst in Muizenissen, Politiek | Een reactie plaatsen

Intelligente lockdown

Zes weken en nog is het niet duidelijk! Onbegrijpelijk. zes weken oefenen en nog geen enkele vooruitgang. Zes weken lang elke persconferentie van Rutte samen bekeken, en nog snapt ze het niet. Hoe zo intelligente lockdown? Waarom snapt Wifi niet wat ‘lockdown’betekent?

Ik draai me nog niet om of de kat springt weer tegen de deur op. Miauwen, krijsen, zeker als er een vogeltje op het terras zit. Nee, Wifi, denk aan de intelligente lockdown van Rutte, we hebben toch samen gekeken?

Niks helpt. Stom beest. Ben jij nou een intelligente Siamees? Snap jij nou niet waarom je niet naar buiten mag? Je weet toch dat katten ook gevoelig zijn voor het corona-virus?
De deuren dichthouden? Ramen sluiten? Vergeet het maar.

Helaas, meneer Rutte. Ik moet kiezen tussen de gordijnen of de vrijheid. Mijn kat laat zich niet opsluiten. Ook niet intelligent.

Geplaatst in Kattenklets, Muizenissen | Een reactie plaatsen

De PP

Dat had je gedacht! Even een snelle boodschap doen, gezellig met je vrouw, dat is er tegenwoordig niet meer bij!
Coronatijd, anderhalve meter afstand, het nieuwe normaal…

De vernieuwing van de woonomgeving vraagt wat meer licht op donkere plekken. Een staande lamp kan verlichting brengen. En zo trekken wij er op uit om eens her en der kennis van de moderne verlichting op te doen. Het startpunt: de lokale bouwmarkten.
Oonnozel als we zijn rijden we voor bij één van die bekende bouwmarkten in het land, wijd en zijd bekend van het TV-programma ‘Eigen huis en tuin’. De auto mooi dichtbij geparkeerd (vlak voor de deur) en daar stappen we samen uit. Ik links, zij rechts. Tegelijkertijd, alsof het ingestudeerd is. En eigenlijk is het dat ook: samen naar de bouwmarkt…

Nog steeds staat de onbekommerdheid op onze gezichten als we de entree van de bekende bouwmarkt naderen… Maar, al voor één van ons beiden de drempel heeft betreden, wijst een priemende vinger richting mijn vrouw (die op dat moment achter me aanloopt).
Een geuniformeerd vrouwmens, zwarte bril op de neus, zwarte stropdas op een wit overhemd, kijkt ons met een vorsende doordringende blijk aan.
‘Mevrouw, u blijft buiten! Geen twee personen in de winkel!” Van doordringend verandert de blik langzaam in dreigend, als wij beiden de ‘nieuwe-normaal-regel’ van de Praxis enigszins in twijfel trekken (althans: onze gezichten zullen dat hebben uitgestraald).
Het vrouwmens laat geen twijfel bestaan; zo nodig wordt de hogedrukspuit erbij gehaald om één van ons buiten de deur te houden.
Op leven en dood strijdt zij voor de corona-wetten van de Praxis, Wat er ook gebeurt: mijn vrouw zal het pand niet betreden. Niet zolang zij daar in het voorportaal zit.

Wat nu? Omdraaien of toch doorzetten? Een rel veroorzaken en een veroordeling wegens huisvredebreuk. of het pand de rug toekeren en de omzet van deze bouwmarkt nog verder laten kelderen?
Tot het laatste wordt besloten. Het onvriendelijke vrouwmens krijgt nog toegebeten dat anderen wellicht meer gecharmeerd zijn van hogere omzetcijfers…

Die ander zit aan de overzijde. Niet bekend van een TV-programma. Wel een aardige dame in de hal, die het mogelijk maakt de handen schoon te maken (niet-verplicht), een kaartje te nemen met een nummer (na ettelijke bezoeken snap ik de functie van het kaartje nog niet helemaal) en een vriendelijk verzoek dit kaartje bij het verlaten van de winkel aan de cassiere te overhandigen. De vriendelijkheid zelve, daar.

Tsja, voorlopig laat ik de Praxis-Politie maar even links liggen. Of rechts. Het is maar net hoe je het wilt bekijken….

Geplaatst in Muizenissen | Een reactie plaatsen

Stilte

Het was hier al een poosje stil. Al bijna een jaar verscheen er niets meer.
Excuses helpen niet. Soms brengt het leven je zomaar plotseling even tot stilstand.
Dat overkwam mij vorig jaar voor de zomervakantie. Soms doet het lichaam dingen die je niet aan zag komen. Zo lag ik plots een weekje in het ziekenhuis. Een kleinigheid die zo snel groter werd dat ik verplicht plat kwam te liggen…

In meerdere opzichten is zoiets een vreemde gewaarwording. Plotseling liggen de prioriteiten overhoop met de mogelijkheden. De agenda van het volle leven wijzigt in die van een stilligger.
Zo maar lig je tussen anderen die ook uit het leven zijn weggehaald.
En ook al had ik mij de tweede dag alreeds omringd met de techniek van de 21ste eeuw (iets wat het ziekenhuispersoneel de wenkbrauwen deed fronsen): toch ben je er even uit…

Het was een leerzame week. Wat een bedrijf, zo’n ziekenhuis. Maar vooral: wat een mensen, die daar dagelijks de tent draaiend houden. Petje af.

En ach: van het een komt het ander. Na ontslag uit het ziekenhuis nog een weekje thuis, en dan de tijd tot aan de zomervakantie het werk afmaken. Zomervakantie. Na de zomervakantie nog even uit het werk. En voor je het weet verslap je helemaal en ligt je blog plat.

Maar: vandaag ben ik weer up-and-running. De domeinnaam is gewijzigd, de website is opnieuw in de lucht, en de vormgeving moet een updatje krijgen. Maar: ik ben weer gestart!

Geplaatst in Muizenissen | Een reactie plaatsen

Verder met SvhO 2019, deel 1D

In ‘De staat van het onderwijs 2019’ spreekt de onderwijsinspectie haar zorgen uit over het lerarentekort, dat uiteindelijk de kwaliteit van onderwijs uitholt.
Het is 2019. Bijna elk jaar komt er zo’n inspectieverslag uit. Wie de verslagen van de voorgaande jaren doorzoekt op dit onderwerp komt het onderwerp bijna niet tegen.
Dat is frappant, niet waar? Vanuit het onderwijsveld wordt al jaren voor dit tekort gewaarschuwd. De onderwijsinspectie noemde het echter zelden, en dan nog niet eens dringend! Ook nu wordt dit onderwerp slechts in de context van onderwijskwaliteit gezet, terwijl dat nog niet eens de hoofdzaak is. Dat tekort is in sommige delen van het land inmiddels zo opgelopen dat op zulke plekken het realiseren van onderwijs überhaupt al het probleem is. Maar: daar komt nog een probleem bij, en dat lezen we elders!

Onder de titel: ‘Passend onderwijs put leerkracht uit’ publiceert het Onderwijsblad, mei 2019, van de Aob zorgelijke cijfers.
‘Volgens recent onderzoek van het Centraal Bureau voor de Statistiek en TNO kamp bijna een kwart van de medewerkers in het onderwijs met burn-out-klachten. Ruim 40 procent van de werknemers voelt zich ‘leeg aan het einde van de dag’. Een en ander kun je nalezen op Burn-out Onderwijs.

In een blog van Meulenberg Coaching wordt uit de doeken gedaan waar de oorzaken te vinden zijn: ‘Waarom branden leraren op?’
Laat nu een behoorlijk aantal van de genoemde factoren met name vanuit Den Haag te worden veroorzaakt. Administratielast (om aan de onderwijsinspectie bewijs televeren voor kwaliteit), allerlei maatschappelijke vraagstukken die over de schutting worden geknikkerd (waardoor de kerntaak wordt vertroebeld), te weinig handen in de klas, toegenomen werk door Passend Onderwijs en aantasting van arbeidsvoorwaarden en beroepseer.
De onderwijsinspectie kan zich daarom alvast serieus druk gaan maken over het onderwerp ‘Lerarentekort’. We zullen er de komende jaren fors last van krijgen: niet alleen tekorten moeten worden opgevangen, ook het ziekteverzuim zal drastisch oplopen bij ongewijzigd beleid.

Gelukkig was daar de commissie Steur. Die heeft in elk geval duidelijk gemaakt dat de onderwijsinspectie niet goed om kan gaan met kwaliteitscijfers. Ze zal er dus goed aan doen eerst maar eens te leren lezen en rekenen!

Mijn kat zal zich in heet geheel niet druk maken over dit onderwerp. Het territorium wordt goed bewaakt, niemand die wat over de schutting gooit, geen administratieproblematiek, etc. Siamees met een goeie bond!

Geplaatst in Onderwijs, Politiek, Professie, Vakbond | Een reactie plaatsen

Recycling?

Vandaag was het weer de traditionele Tweede Pinksterdag. Een rustdag om uit te rusten van het feest van de geest.
Gewoontegetrouw wordt er vroeg opgestaan, waarna (zo nodig gewapend met paraplu en regenjas) de reis wordt aangevangen naar de Pinkstermarkt. Gelukkig bleken de regenattributen ditmaal overbodig, want de zon verwarmde de vroege vogels al direct. Dat is maar goed ook, want op zo’n Pinkstermarkt is het slecht toeven.

Wie naar binnen (= een buiten achter het hek) wil moet betalen. Daarna wordt men gebrandmerkt met een stempel (ik heb horen verluiden dat er ooit sprake is geweest van het oormerken van bezoekers, maar daar is voorlopig, gezien de kosten, vanaf gezien). Gestempeld en al betreden mijn voruw en ik het heilige (en ditmaal droge) marktgras. Een onvoorstelbaar fenomeen ontvouwt zich voor onze ogen!
Tientallen vroege vogels hebben de mooie grasmat bedekt met kleedjes, tentjes, overkappingen en parasols. De grond is bedekt met rommel in diverse gradaties: van gewone, overbodige spullen tot de meest afschuwelijke troep, die je je schoonmoeder nog niet eens wilt geven.
Al die spullen worden bewaakt. Vrouwen, die enthousiast de rotzooi staan aan te prijzen. Mannen die zich onverschillig achter de troep verschuild hebben. Mannen die, als waren ze hun eigen bouvier, hun spullen bewaken als zouden dieven er mee heen willen vlieden. Vrouwen, die je aankijken met een omfloerste blik, waarmee ze willen zeggen: alsjeblieft, koop, want dan ben ik van de spullen af en kan ik, liefst nu, al naar huis…

Het publiek: al even bijzonder. Je struikelt over verdwaalde kleine kinderen. Kinderwagens drukken voortdurend ‘per ongeluk’ in je hakken.
Rijen dik staan ongeïnteresseerden bij de enkele doos met boeken, en ze blijven er staan, he, ook als jij er even bij wilt. Rollators, die hele volksstammen ophouden. En net als je denkt: nu kan ik even tempo maken, staat de familie Bunt midden op het pad stil om eens uitgebreid de BBQ van gisteravond te bespreken.

Heerlijk, zo’n Pinkstermarkt. Wat een gedoe. ’t Is dat mijn vrouw zoveel interesse heeft voor ouwe troep, anders…. zou ik ook gaan. Scoor altijd wel een boek!

De kat vindt het ook leuk. Allereerst kan ze langer uitslapen, de kunst die ze het best beheerst. Ze hoeft er ook de Bond van Vrije Siamezen er niet bij te halen. Immers: het is haar troep niet.
En als wij binnen stappen met nog meer aangekochte hebbedingetjes mag zij ze controleren op bommen, etc. Immers: je bent Siamees of je bent het niet.

Geplaatst in Duurzaam, Muizenissen | Een reactie plaatsen

SvhO, inspectiekwaliteit

In Trouw van 1 juni 2019 staat een boeiend artikel van een stel ouders, dat, tijdelijk als ondernemers wonend in China, op zoek is naar een passende basisschool. Het is hen in elk geval al duidelijk geworden dat de prestatiedruk op gewoon openbaar onderwijs in Shanghai extreem hoog is (niet geschikt voor hun kind). Je moet het artikel zelf maar nalezen als je dit interessant vindt, maar ik pik er wat anders uit. De Chinese overheid heeft doelen gesteld voor het land (het wil een economische reus worden) en het onderwijs moet er van jongsaf op gericht zijn die doelen te halen. Kom daar eens om in Nederland, waar ouders van school verlangen dat school school is en huiswerk zich moet beperken tot een enkel lesje.

Wat heeft dat te maken met inspectiekwaliteit? De Nederlandse onderwijsinspectie maakt in elk SvhO-rapport gewag van PISA-vergelijkingen (ik noemde het al in mijn vorige blog, waarin beschreven de conclusies van de Commissie Steur).
Raad nu eens welk land zeer hoog genoteerd staat in dat PISA-lijstje…. China!
De inspectie meldt ons jaarlijks dat Nederland verder weg zakt op de PISA-lijst. En dat kan ook niet anders, inspectie. Want: als Nederland dichterbij de PISA-top-3 moet komen, dan MOET de prestatiedruk omhoog, en geen klein beetje ook. Geen school en geen ouder wil de situatie zoals die in China is, waar kinderen zelfs pas om half elf ’s avonds naar bed gaan (als het huiswerk er op zit), ja zelfs al zijn ze nog maar 8-9 jaar oud…

Nee, dat soort informatie verstrekt de Nederlandse onderwijsinspectie niet in de overzichten. Onwelgevallige informatie? Onwetendheid?
China staat trouwens niet alleen hoog in de top-3 van PISA-landen, het staat OOK in de top-3 van landen met het hoogste zelfmoordpercentage. Niet mee kunnen komen is daar een belangrijke reden van…

Ik vraag aan de minister om nu ook eens serieus werk te maken van al dat zogenaamde (maar twijfelachtig onderbouwde) cijfermateriaal van de onderwijsinspectie. En laat hij dan niet uitsluiten dat zo’n onderzoek wel eens zou kunnen bewijzen, dat onze onderwijsinspectie een slecht cijfer verdient….

Mijn kat, mijn geliefde Siamees, bevindt zich vaak in de bovenste afdeling van haar persoonlijke PISA-toren, de krabpaal. Van die plek heeft zij een goed overzicht over, maar ook een gefocuste blik op de wereld beneden zich. Ze heeft het allang door: je scoort geen vogeltje op je PISA-plek, voor zo’n vangst moet je aan het werk. Serieus aan de bak, inspecteurs!

Geplaatst in Onderwijs, Politiek, Professie, Vakbond | Een reactie plaatsen

Het kan verkeren…

Ruim een etmaal geleden heb ik jullie deelgenoot gemaakt van mijn ervaringen in Friese streken, alwaar de koude wind mij tot op het bot verkleumde.

Ik wil er nu wat aan toevoegen. Mijn respect voor èchte Friezen is daar, in Bakkeveen, gegroeid. Torenhoog. Wie in zo’n streek kan wonen en dan geen spier vertrekt: dat is nog eens karakter! Nu begrijp ik ook dat zo’n slag volk zich temidden van langsrazend verkeer op een snelweg begeeft om softe zwarte-piet-bestrijders de doorgang te blokkeren. IJskoud zijn ze, die bewoners van onze noordelijke streken!

Inmiddels ben ik weer op eigen honk. Vandaag zit ik wèèr buiten. De zon warmt mijn nog steeds koude gestel op tot behoorlijke temperaturen (hoop ik). Ondertussen dwalen mijn gedachten nog even terug naar gisteren, naar Bakkeveen.

Nog nooit in mijn leven ben ik op zo’n grote spullenmarkt geweest. Mijn eigen prullen besloegen nog geen 0,01 % van het totaal. Files en files bekropen het Bakkeveense, anders een oord van koude rust. Van heinde en ver trokken (ook buitenlandse) volksstammen voorbij, die in Fries, Duits, Engels en zelfs Nederlands zich goederen lieten aansmeren, dan wel lang gezochte spullen vreugdevol opdiepten om er daarna grof geld voor te betalen. Dat laatste helaas alleen bij buurkramen.

Tot op het bot verkleumd, hoestend en blaffend, mocht eindelijk het restant weer aan kant, en vertrok ik huiswaarts. Nog amper het Bakkeveens grondgebied verlaten bleek daarbuiten de zon te schijnen.

Nu zit ik in mijn tuin, mij warmend aan de zon. Ik kan mij nog steeds niet aan de gedachte onttrekken dat ik mij gister op een verkeerde plek bevond: Bakkeveen. Zou het daar aldoor zo stervenskoud zijn?

Geplaatst in Levenslessen, Muizenissen | Een reactie plaatsen

Relatiebinding op de spullenmarkt

Daar sta je dan. Zaterdagochtend 05.15. Brood smeren. De vrouw heeft tot actie opgeroepen: naar de rommelmarkt! In Bakkeveen. Geen idee waar dat oord van haar verrukking moet liggen. Ik ben slechts auto-in- en uitpakker, en daarnaast chauffeur.

07.15 uur. Ik weet waar Bakkeveen ligt. Niet in Gelderland dus. Ergens tussen de Friesche Heidegronden. En daar is een openlucht-markt. En geen marktje, zeg. Het lijkt er op dat heel Nederland z’n zolder-opruimingen hier aan de man brengt. Tjonge, jonge: honderden kleedjes met meer of minder troep (en… spullen).

Daar sta je dan. Op je vrije zaterdagmorgen in de binnenlanden van Bakkeveen. Een kleed vol spullen en een koude wind. 8 uur in de ochtend. En de vraag of je niet van lotje getikt bent. Op je vrije zaterdagochtend…

Ik bedenk me om 8 uur, als mijn kleedje ook gelegd is: ik had nu in mijn warme bed kunnen liggen. En dan straks een eigen ontbijtbuffet klaarmaken.

Maar ik zit dus nu in Bakkeveen. Op de spullenmarkt. Met mijn vrouw, dat wel. En dat is ook wat waard. En zo eindig ik dan ook: samen gezellig op de spullenmarkt in Bakkeveen!

Geplaatst in Levenslessen, Muizenissen | Een reactie plaatsen

Kolder in de kop

Misschien ken je het wel. Rij je rustig op de rechterstrook van een Duitse autobahn. In de achteruitkijkspiegel zie je in de verte een stip, dus denk je: ik kan nog wel inhalen. Net als je bedaard je vinger op het pookje van de knipperlichten drukt zie je een flits, en daarna nog slechts een stipje in de verte. Wat was het? Een Porsche, een Ferrari?
Die belevenis….

Ik ben aan het werk in de tuin. De zon schijnt, de vogeltjes fluiten, tussen mijn vingers door glipt een worm snel weg. Vaag gaan er wat werk-muizenissen door het hoofd. Plotseling verschijnt er van links een schaduw, die daarna rechts weer wegschiet. Wat was dat?

Ah, de kat. Het beest heeft weer eens de kolder in de kop. Van links naar rechts knalt ze door de tuin, onder struiken, met een sprint het huis en de gordijnen in…. Compleet gestoord.
Na nog een rondsnelgang staat ze hijgend naast me stil, met zo’n blik van: ‘Zag je me? Knap, he?’

Dat vraag ik me nu af. Zou het werkdruk zijn? Enne… is dat dan over als je een rondje om de school rent? Of heeft het beest, net als ik, last van muizenissen (dat is best voorstelbaar bij een kat, toch?), en rent het daarom zo hard rond?
Loopt het misschien bij de Bond van Vrije Siamezen ook niet goed en vallen er gedwongen ontslagen? Is er soms sprake van een kat met ADHD? Of is het beest boos om reacties op social media?

Waarom ik dat noem? Als je ziet welke bagger politici over zich heen krijgen op Twitter… Als je leest hoe mensen al scheldend anderen de mond snoeren… Je zou bijna denken dat heel Nederland inmiddels in de gordijnen zit….
Twitter, Zoover, Facebook, etc: ik denk dat ik in hoog tempo mijn interesse in meningen van anderen aan het verliezen ben….

Geplaatst in Kattenklets, Muizenissen | Een reactie plaatsen